بسمهی تعالی
این سؤال که «چرا کتابی برای همه انسانها، به زبان یک قوم خاص نازل شده؟» با کمی دقت پاسخ روشنی دارد.
اول؛ اقتضای بستر:
هر پیام برای اینکه توسط نخستین مخاطبانش فهمیده شود، باید با زبان و فضای ارتباطی آنان تناسب داشته باشد. قرآن نیز همین اصل را بیان میکند:
«وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ»
«ما هیچ پیامبری را جز با زبان قوم خودش نفرستادیم تا برای آنان روشن کند.»
(ابراهیم، ۴)
از طرفی، قرآن میگوید اگر آن را به زبانی غیرعربی نازل میکردیم، مخالفان میگفتند چرا آیاتش برای ما روشن و قابل فهم نیست. (فصلت، ۴۴)
دوم؛ ظرفیت زبانی و ادبی:
عربیِ زمان نزول، زبان جامعهای بود که قرآن در آن نازل شد و از ظرفیت بالایی در فصاحت، اشتقاق واژهها و بیان مفاهیم برخوردار بود. ساختار ریشه و ریخت شناسی این زبان نیز امکان ظرافتهای مختلف در بیان را فراهم میکرد. البته این به معنای بیارزش یا ناتوان بودن زبانهای دیگر نیست.
سوم؛ جهانی بودن پیام:
عربی بودن قرآن، مخاطب آن را عربها نمیکند. قرآن درباره پیامبر اسلام(ص) میفرماید:
«وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ»
«تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.»
(انبیاء، ۱۰۷)
بنابراین پیام قرآن میتواند از طریق ترجمه و تفسیر به زبانها و ملتهای مختلف منتقل شود.
در نتیجه، عربی بودن قرآن مربوط به زبان نزول آن است، نه محدود بودن مخاطبان آن. قرآن در زبان نخستین مخاطبانش نازل شد، اما پیامش از ابتدا فراتر از یک قوم و سرزمین بوده است.
در رسانه های داخلی همراه ما باشید:
@SedratMontaha_Media
لینک ناشناس ارسال شبهات: